Hulyo

Bago ako magsimulang kumuda tungkol sa buwan ng Hulyo, ikukuwento ko muna na kanina, araw ng Linggo, bandang alas siete ng umaga, nagdilim ang paningin ko at nawalan ako ng malay. Gutom na gutom kasi ako.

N’ung Biernes pa ‘yung huling kain ko, pananghalian na shawarma mula sa isang restaurant malapit sa opisina. Biernes ng gabi dumaan lang ako sa mall at bumili ng ice cream (isang cup ng white chocolate with raspberry!). Kahapon naman, Sabado, nagkape lang ako buong araw. Balak ko naman talagang mag-almusal kaninang umaga, pero ‘ayun na nga, hinimatay ako. Nang magising ako sa sahig ng kusina kung saan ako bumagsak, kumain agad ako ng tsokolate at pumasok sa kwarto para humiga at magpahinga. Hayayay.

Pero ayos naman na ako ngayon. Namalengke na ako kanina, okay na. Susubukan ko na lang siguro na hindi magpagutom ulit. Hmm.

So mabalik tayo sa Hulyo. Ano nga ba ang nangyari n’ung Hulyo?

Continue reading “Hulyo”

Ilang Paboritong Akda

Sa dalas ko ba namang magsayang ng oras sa WordPress, imposibleng hindi ako magkaroon ng mga paboritong blog post. Gusto ko nga sanang magsimula ng buwanang listahan e — ‘yung tipong monthly favorites ba — pero lagi naman akong gahol sa oras.

Kaya paspasan lang din itong post na ito. Nais ko lang ilista at ibahagi ang ilan sa mga akdang madalas kong binabalik-balikan, bago ko pa man sila makalimutan.


Deboto ako ng mga senyales.

Sa tuwing iiyak ang pinto, alam kong nariyan ka na. Musika ang tunog ng mga yapak mo papunta sa ’kin. Kapag may uwi kang sariwang lumpia, ibig sabihi’y hindi ako nawaglit sa maghapon mo. Walang bantas ang mga mensahe mo kung sabik kang makita ako.

Mula sa “Para Sa ‘Yong Naghihintay ng Senyales” ni Ron Camino
Continue reading “Ilang Paboritong Akda”

Buryong

Minsan may mga gabing nangungulila ako sa kausap kahit wala naman ako sa wisyong makipag-usap. Nakakatamad tumawag o mag-text, magbihis nang maayos, lumabas ng bahay, atbp. Dapat nga magkikita kami ni Ip ngayon e pero nakalimutan niya yata. Medyo wala rin akong ganang makipagkita sa totoo lang, kaya hindi ko na rin sa kanya ipinaalala.

Anyway Huawei, may nahanap akong Random Question Generator kanina. Basic lang ang mga tanong pero pwede nang patulan. E sa wala akong magawa e.

Continue reading “Buryong”

Wala Akong Mapagsidlan

Malungkot ako kanina at — hindi ko na maalala kung paano — pero napadako ako sa Dictionary of Obscure Sorrows. Mga inimbentong salita lang yata ito para sa mga specific na damdam at danas ng mga emotero. At dahil nga malungkot ako kanina, pumatol naman ako.

Nabasa ko ang salitang exulansis: “the tendency to give up trying to talk about an experience because people are unable to relate to it.” 

Naisip ko ‘yung minsang nagkuwento ako kay Ip tungkol sa trabaho ko. Sabi ko nahihirapan ako (at iba pang detalye na ayaw kong ibahagi rito). Pero sabi naman niya, baka sadya lang daw akong mapagdamdam. Ang mahalaga raw ay nagagawa ko ang mga task na nakaatas sa akin. Huwag ko na raw alalahanin kung paano bubuhatin ang ibang tao; unnecessary na pasanin lang daw iyon.

May punto si Ip. Mas mahalaga ngang maging objective at ituon na lang ang pansin sa mga kongkretong suliranin. Ang feelings naman ay lumilipas din.

Continue reading “Wala Akong Mapagsidlan”

Rakista Dreams

Pangarap ko talagang maging rockstar noong hayskul. Pantasya kong maging gitarista sa isang banda, at kami raw ‘yung bandang hindi sobrang sikat, pero hindi rin naman nakabaon sa kaibuturan ng “who u.” Sakto lang. Sapat lang.

Marunong akong maggitara pero hindi ako mahusay. Sabi sa mga nababasa kong magazine dati, hindi rin daw technically mahusay ang Eheads noong nagsisimula pa lang sila. Pinanghawakan ko ‘yun, baks. Kasi ibig sabihin, hindi ko rin kailangang maging henyo bago ako maging legit na musikero.

Pero napapaligiran ako noon ng mga batang henyo. Ang dami kong ka-eskwela na mahusay sa gitara, sa violin, sa cello, pati sa kudyapi at sa kulintang. At sa tantya ko, sila ‘yung mga batang sadyang ipinanganak na mahusay. Gifted, kumbaga.

Continue reading “Rakista Dreams”

Postscript

I know when to use ng and when to use nang. I also know the difference between pinto and pintuan. But is it spelled anu-ano, or is it ano-ano? And is “although” bagaman? Bagamat? Are they both correct? Beats me.

But I do know that hyphens are used for repeated words and that repetition necessitates likeness. So technically it should be sino-sino, not sinu-sino; taon-taon, not taun-taon. This rule, however, also implies that halo-halo (a combination of unlike objects) is different from haluhalo (our favorite dessert).

It reads wrong, and it looks wrong — who spells it haluhalo anyway? But experts insist that this isn’t a matter of preference. “Paano ka magtuturo ng language kung lahat ay tama?” asks national artist Virgilio Almario in a Wasak interview with Lourd de Veyra. Everyone, including the media, must follow the rules. So it should be ni’yo, not n’yo (rule on contraction); imahen, not imahe (rule on etymology); siyokoy, not syokoy (rule on diphthongs).

Continue reading “Postscript”

bicol express, manhattan stop

cycles_deleon

The saddest line of the night, apologies to Neruda, is this: I don’t miss home anymore.

I think about home sometimes, usually during the ungodly hour of the night when souls are at their most fragile. And when I think of home, I think of the past, of memories lived and now cherished, of regrets nurtured but now tempered. I have learned to nod terms with my old self, apologies to Didion, and I am now at peace with my decision.

I don’t miss home anymore, but I still call it as it is — home, and always will be.


bicol express, manhattan stop
Marie Bismonte

no geographical coordinate can pinpoint
a word that embodies a concept:

home is not a location, remembered in distant lands.
nor is it a journey from the road to Mayon,

where all beginnings take root invoked in sepia,
nor an arrival of an express train to the Upper East Side

in Manhattan, people ask me what i am.
all answers lead nowhere

in my head, i am neither a citizen or a national
but a transient between memories, moving through

post-it-notes and found postcards
to forgetting what cannot be remembered.

home is not a word.
it is a language of the sense:

an approximation of ingredients
to create the right mnemonic

in the pan, bicol express simmers—
the steam of bagoong and gata rising

to a smell abhorred by neighbors
who call it too ethnic, but to me it is

decoding the landmarks of my past,
the sili burning tracks

on my esophagus, a combination of words
that defies expression—

my tongue incapable of speech
as it recalls the taste tugging at my throat:

the loss of what cannot be recovered in
each meal, the comfort that makes my eyes water.


The poem above was published in the the anthology Crowns and Oranges: Works by Young Philippine Poets (2009), edited by Cirilo F. Bautista and Ken Ishikawa.

The featured image is Cycles by Dawani de Leon