Jumping Jolens

Mabilis na akong mag-type hayskul pa lang. Natutuwa kasi ako sa tunog ng niraratrat na keyboard—parang mabibigat na tagaktak ng ulan sa bubong na yero tuwing buwan ng Hunyo.

Nagba-blog na rin ako hayskul pa lang. Mahilig akong magsulat tungkol sa mga paborito kong banda, sa current events na hindi ko naman lubos na nauunawaan pa, at sa mga pangarap ko sa buhay. Mahilig akong magsulat tungkol sa sarili ko at mahilig din akong magbasa tungkol sa personal na buhay ng ibang tao.

At dahil personal ang atake ko sa pagba-blog, hindi ko ipinapaalam sa mga kaibigan ko na nagba-blog ako. Nakakahiya. Hindi handa ang puso, isip, tadyang at balun-balunan ko na tumanggap ng pang-aasar mula sa mga kaibigan kong dalubhasa’t beterano sa panggagago.

Bago ko sinimulan ang Jumping Jolens, may blog akong mahal na mahal ko. Pakiramdam ko iyon ang peak ng aking youth, ‘yung panahong nagkukuwento ako tungkol sa kagustuhan kong makapag-aral sa UP, sa paghanga ko sa Eraserheads, sa pagkahilig ko sa mga bagay na jologs, at kung ano-ano pa.

Kaya lang nabisto ako ni JL, ang katrabaho ko dati sa student paper sa UP (oo, natupad naman ang pangarap kong mag-UP). Nagsusulat ako noon ng blog post, nakalimutan ko na kung tungkol saan, nang biglang narinig ko ang boses ni JL mula sa likuran.

Naks, may blog siya.

Continue reading “Jumping Jolens”