Is it too much to yearn for justice?

Photo from Rappler

I don’t think I can ever understand, much less respect the people who defend former Major General Jovito Palparan Jr.

It’s one thing to hate the New People’s Army or to support all shades of effort to curb insurgency. It is, however, completely twisted to forgive and exalt the so-called “Butcher” who trampled on our human rights and spit on them simply because he could.

From what neurons of the brain or which depths of the heart do these people pull their grit and reasons to ignore the Butcher’s sins? I’d like to think those sloppily argued comments in news websites were all written by the same person, nay troll, trying to adjust the fulcrum of public opinion. And where’s Vica Ganda’s tweet for the Palparan Warriors who flashed their printed streamers and called the Butcher “bayani”? I wonder how many kilos of rice those poor souls were able to buy after their mini gathering.

Man, has the world really gone this crazy?

Continue reading “Is it too much to yearn for justice?”

Umuwi na tayo dahil wala nang sense ang ating mundo

N’ung Sabado, halos buong araw kong pinakinggan nang paulit-ulit ang Parnaso ng Payaso, ang tanging album ng Pan sa pagkakaalam ko. Ang sakit sa puso. Hindi naman malungkot at malakas maka-“aray naku” ang tema ng album. Sadyang may kakayahan lang talaga ang musika na manghikayat ng lungkot at mag-udyok ng pangungulila.

Kaninang umaga, naligo ako sa saliw ng “Nakauwi Na” ng Ang Bandang Shirley, isa sa mga paborito kong banda. Naadik ako sa kanila noong nasa Pilipinas pa ako at paulit-ulit ko ring pinatugtog itong “Nakauwi Na” sa opisina ng dyaryo. Minsang pinuna ng ilang kasamahan ang lyrics ng kanta dahil may mali raw sa grammar. Mali raw ang tense ng “nakauwi na” dahil inconsistent ito sa tense ng ibang linya. Siyempre ipinagtanggol ko naman. Katumbas kako ng “I’m home” ang “nakauwi na.” As in: “I feel like I’m home whenever I’m with you.” E wala sa mood makipagtalastasan ‘yung dalawang kumag kaya ‘ayun, nauwi na lang kami sa a basta.

Hindi ako super fan ng Rivermaya pero lolokohin ko lang ang sarili ko kung itatanggi kong natutuwa ako sa mga kanta nila. Kung batang 90s (o early 2000s) ka sa Pilipinas, mahirap iwasan ang Rivermaya. Laging nasa radyo ang mga kanta nila noon. ‘Yung mga kakilala kong nag-aaral maggitara, inaaral at tinutugtog lagi ang “Hinahanap-hanap Kita.” May tatlo kaming party noong hayskul at laging may Rivermaya para sa slow songs — You’ll Be Safe Here, If, 214, at iba pa.

Sa totoo lang hindi naman ako masyadong malungkot na watak-watak na sila. May “Rivermaya” pa rin naman pero hindi na maibabalik ‘yung dati. Sabi nga ng isang kasamahan sa dyaryo, “Buti na lang talaga marami silang naimbak na magagandang kanta.” True, true.

At siyempre, ang quintessential angas song ng mga OFW (kahit hindi naman ako OFW): “Balikbayan Box” ng Eraserheads. Ewan ko kung bakit hindi ito simpatok ng iba pang kanta ng ‘Heads. Ang husay/ganda/sarap sa puso ng buong Sticker Happy.

Hay. Nami-miss ko ang UP, mehn. Nami-miss ko ang Pilipinas. Oh well. Kibit-balikat na lang. At buntong-hininga. Isang malalim at payapang buntong-hininga.