101 Questions

Nahihilo na ako sa dami ng mga dapat kong gawin kaya heto, pahinga muna. May nahagilap akong mga “random” na tanong sa Thought Catalog at sasagutin ko lang ang mga ito nang paspasan.

Iyon ang keyword, paspasan. Isa hanggang tatlong pangungusap lang. Hindi ako maglalaan ng mahabang panahon kada tanong, at lalong hindi ako dadaldal. Sabi nga ni Mareng Donna Cruz, isang tanong isang sagot lang — times one hundred and one.

Continue reading “101 Questions”

Searching 3.0: OPM and Figures of Speech

An interesting query I found in last week’s Search Terms:

My post has a few examples, but it doesn’t explicitly state which lines count as personification. Hopefully the kids who were searching still found it helpful; I bet you they were actual kids cramming for an English or Filipino assignment. 🙂

Anyhow, I decided to do some further digging and write about the different ways figurative language has featured in OPM lyrics. I initially wanted to explore at least 10 figures of speech, but because I tend to get way too chatty about these things, I eventually narrowed them down to three: simile, metaphor, and personification.

Continue reading “Searching 3.0: OPM and Figures of Speech”

Ilang Paboritong Akda

Sa dalas ko ba namang magsayang ng oras sa WordPress, imposibleng hindi ako magkaroon ng mga paboritong blog post. Gusto ko nga sanang magsimula ng buwanang listahan e — ‘yung tipong monthly favorites ba — pero lagi naman akong gahol sa oras.

Kaya paspasan lang din itong post na ito. Nais ko lang ilista at ibahagi ang ilan sa mga akdang madalas kong binabalik-balikan, bago ko pa man sila makalimutan.


Deboto ako ng mga senyales.

Sa tuwing iiyak ang pinto, alam kong nariyan ka na. Musika ang tunog ng mga yapak mo papunta sa ’kin. Kapag may uwi kang sariwang lumpia, ibig sabihi’y hindi ako nawaglit sa maghapon mo. Walang bantas ang mga mensahe mo kung sabik kang makita ako.

Mula sa “Para Sa ‘Yong Naghihintay ng Senyales” ni Ron Camino
Continue reading “Ilang Paboritong Akda”

Rakista Dreams

Pangarap ko talagang maging rockstar noong hayskul. Pantasya kong maging gitarista sa isang banda, at kami raw ‘yung bandang hindi sobrang sikat, pero hindi rin naman nakabaon sa kaibuturan ng “who u.” Sakto lang. Sapat lang.

Marunong akong maggitara pero hindi ako mahusay. Sabi sa mga nababasa kong magazine dati, hindi rin daw technically mahusay ang Eheads noong nagsisimula pa lang sila. Pinanghawakan ko ‘yun, baks. Kasi ibig sabihin, hindi ko rin kailangang maging henyo bago ako maging legit na musikero.

Pero napapaligiran ako noon ng mga batang henyo. Ang dami kong ka-eskwela na mahusay sa gitara, sa violin, sa cello, pati sa kudyapi at sa kulintang. At sa tantya ko, sila ‘yung mga batang sadyang ipinanganak na mahusay. Gifted, kumbaga.

Continue reading “Rakista Dreams”

Postscript

I know when to use ng and when to use nang. I also know the difference between pinto and pintuan. But is it spelled anu-ano, or is it ano-ano? And is “although” bagaman? Bagamat? Are they both correct? Beats me.

But I do know that hyphens are used for repeated words and that repetition necessitates likeness. So technically it should be sino-sino, not sinu-sino; taon-taon, not taun-taon. This rule, however, also implies that halo-halo (a combination of unlike objects) is different from haluhalo (our favorite dessert).

It reads wrong, and it looks wrong — who spells it haluhalo anyway? But experts insist that this isn’t a matter of preference. “Paano ka magtuturo ng language kung lahat ay tama?” asks national artist Virgilio Almario in a Wasak interview with Lourd de Veyra. Everyone, including the media, must follow the rules. So it should be ni’yo, not n’yo (rule on contraction); imahen, not imahe (rule on etymology); siyokoy, not syokoy (rule on diphthongs).

Continue reading “Postscript”

Pagtoma at Pag-ibig: Mga muni-muni ukol sa I’m Drunk, I Love You

mv5bmzawmtg3zgutyzhizs00ymrklthkzdgtodjky2y2mwzkmtayl2ltywdlxkeyxkfqcgdeqxvynti5njiymw-_v1_

Nauuso yata ang mga pelikulang lunsaran ng mga personal na danas at hanash ng mga batang direktor. Cinema as self-expression, ika nga, at ang layunin ay ang maantig ang puso ng madla dahil unibersal naman ang tamis at alat at pait ng naunsyaming pag-ibig.

Sa ganitong framework ko nakikita ang I’m Drunk, I Love You ni JP Habac. Hindi kailangan ng extensive research upang mabuo ang kwento nina Carson at Dio, matalik na magkaibigan ngunit palihim na iniibig ng babae ang lalaki.

May sariling vibe ang IDILY kahit gasgas na ang premise nito. May road trip at indie hymns na nakasalansan sa naratibo at may mga eksena ring pang-music video ang hitsura at haba. Cool at hip, pero hindi pretensyoso. Swak ang aesthetics ng pelikula sa panlasa ng target demographic nito: ang nakababatang bahagi ng populasyon na may prebilehiyong tumuntong sa kolehiyo at magwaldas ng pera sa beer.

Continue reading “Pagtoma at Pag-ibig: Mga muni-muni ukol sa I’m Drunk, I Love You”

On Badjao girl, free slippers, and other superficial sympathies

badjao_girl
Original photo by Topher Quinto Burgos | Source

We see a photograph of a scene basked in gold sunlight — and right in the foreground, a girl. She wears a faded pink shirt and slung around her left shoulder is a worn grey cloth tied tightly in a knot. Her eyes are dark and her hair has tinges of brown as golden as her skin.

The picture would be shared several thousand times in social media. A few more days and the girl would star in her own photo shoot. She would be in the news and in lifestyle programs. A politician’s wife would reportedly grant her a scholarship during a show known for handing out libreng tsinelas. And of course we, the audience, would feel elated for the pretty lass.

Continue reading “On Badjao girl, free slippers, and other superficial sympathies”