Rakista Dreams

Pangarap ko talagang maging rockstar noong hayskul. Pantasya kong maging gitarista sa isang banda, at kami raw ‘yung bandang hindi sobrang sikat, pero hindi rin naman nakabaon sa kaibuturan ng “who u.” Sakto lang. Sapat lang.

Marunong akong maggitara pero hindi ako mahusay. Sabi sa mga nababasa kong magazine dati, hindi rin daw technically mahusay ang Eheads noong nagsisimula pa lang sila. Pinanghawakan ko ‘yun, baks. Kasi ibig sabihin, hindi ko rin kailangang maging henyo bago ako maging legit na musikero.

Pero napapaligiran ako noon ng mga batang henyo. Ang dami kong ka-eskwela na mahusay sa gitara, sa violin, sa cello, pati sa kudyapi at sa kulintang. At sa tantya ko, sila ‘yung mga batang sadyang ipinanganak na mahusay. Gifted, kumbaga.

Continue reading “Rakista Dreams”

Postscript

I know when to use ng and when to use nang. I also know the difference between pinto and pintuan. But is it spelled anu-ano, or is it ano-ano? And is “although” bagaman? Bagamat? Are they both correct? Beats me.

But I do know that hyphens are used for repeated words and that repetition necessitates likeness. So technically it should be sino-sino, not sinu-sino; taon-taon, not taun-taon. This rule, however, also implies that halo-halo (a combination of unlike objects) is different from haluhalo (our favorite dessert).

It reads wrong, and it looks wrong — who spells it haluhalo anyway? But experts insist that this isn’t a matter of preference. “Paano ka magtuturo ng language kung lahat ay tama?” asks national artist Virgilio Almario in a Wasak interview with Lourd de Veyra. Everyone, including the media, must follow the rules. So it should be ni’yo, not n’yo (rule on contraction); imahen, not imahe (rule on etymology); siyokoy, not syokoy (rule on diphthongs).

Continue reading “Postscript”

Pagtoma at Pag-ibig: Mga muni-muni ukol sa I’m Drunk, I Love You

mv5bmzawmtg3zgutyzhizs00ymrklthkzdgtodjky2y2mwzkmtayl2ltywdlxkeyxkfqcgdeqxvynti5njiymw-_v1_

Nauuso yata ang mga pelikulang lunsaran ng mga personal na danas at hanash ng mga batang direktor. Cinema as self-expression, ika nga, at ang layunin ay ang maantig ang puso ng madla dahil unibersal naman ang tamis at alat at pait ng naunsyaming pag-ibig.

Sa ganitong framework ko nakikita ang I’m Drunk, I Love You ni JP Habac. Hindi kailangan ng extensive research upang mabuo ang kwento nina Carson at Dio, matalik na magkaibigan ngunit palihim na iniibig ng babae ang lalaki.

May sariling vibe ang IDILY kahit gasgas na ang premise nito. May road trip at indie hymns na nakasalansan sa naratibo at may mga eksena ring pang-music video ang hitsura at haba. Cool at hip, pero hindi pretensyoso. Swak ang aesthetics ng pelikula sa panlasa ng target demographic nito: ang nakababatang bahagi ng populasyon na may prebilehiyong tumuntong sa kolehiyo at magwaldas ng pera sa beer.

Continue reading “Pagtoma at Pag-ibig: Mga muni-muni ukol sa I’m Drunk, I Love You”

On Badjao girl, free slippers, and other superficial sympathies

badjao_girl
Original photo by Topher Quinto Burgos | Source

We see a photograph of a scene basked in gold sunlight — and right in the foreground, a girl. She wears a faded pink shirt and slung around her left shoulder is a worn grey cloth tied tightly in a knot. Her eyes are dark and her hair has tinges of brown as golden as her skin.

The picture would be shared several thousand times in social media. A few more days and the girl would star in her own photo shoot. She would be in the news and in lifestyle programs. A politician’s wife would reportedly grant her a scholarship during a show known for handing out libreng tsinelas. And of course we, the audience, would feel elated for the pretty lass.

Continue reading “On Badjao girl, free slippers, and other superficial sympathies”

Umuwi na tayo dahil wala nang sense ang ating mundo

N’ung Sabado, halos buong araw kong pinakinggan nang paulit-ulit ang Parnaso ng Payaso, ang tanging album ng Pan sa pagkakaalam ko. Ang sakit sa puso. Hindi naman malungkot at malakas maka-“aray naku” ang tema ng album. Sadyang may kakayahan lang talaga ang musika na manghikayat ng lungkot at mag-udyok ng pangungulila.

Kaninang umaga, naligo ako sa saliw ng “Nakauwi Na” ng Ang Bandang Shirley, isa sa mga paborito kong banda. Naadik ako sa kanila noong nasa Pilipinas pa ako at paulit-ulit ko ring pinatugtog itong “Nakauwi Na” sa opisina ng dyaryo. Minsang pinuna ng ilang kasamahan ang lyrics ng kanta dahil may mali raw sa grammar. Mali raw ang tense ng “nakauwi na” dahil inconsistent ito sa tense ng ibang linya. Siyempre ipinagtanggol ko naman. Katumbas kako ng “I’m home” ang “nakauwi na.” As in: “I feel like I’m home whenever I’m with you.” E wala sa mood makipagtalastasan ‘yung dalawang kumag kaya ‘ayun, nauwi na lang kami sa a basta.

Hindi ako super fan ng Rivermaya pero lolokohin ko lang ang sarili ko kung itatanggi kong natutuwa ako sa mga kanta nila. Kung batang 90s (o early 2000s) ka sa Pilipinas, mahirap iwasan ang Rivermaya. Laging nasa radyo ang mga kanta nila noon. ‘Yung mga kakilala kong nag-aaral maggitara, inaaral at tinutugtog lagi ang “Hinahanap-hanap Kita.” May tatlo kaming party noong hayskul at laging may Rivermaya para sa slow songs — You’ll Be Safe Here, If, 214, at iba pa.

Sa totoo lang hindi naman ako masyadong malungkot na watak-watak na sila. May “Rivermaya” pa rin naman pero hindi na maibabalik ‘yung dati. Sabi nga ng isang kasamahan sa dyaryo, “Buti na lang talaga marami silang naimbak na magagandang kanta.” True, true.

At siyempre, ang quintessential angas song ng mga OFW (kahit hindi naman ako OFW): “Balikbayan Box” ng Eraserheads. Ewan ko kung bakit hindi ito simpatok ng iba pang kanta ng ‘Heads. Ang husay/ganda/sarap sa puso ng buong Sticker Happy.

Hay. Nami-miss ko ang UP, mehn. Nami-miss ko ang Pilipinas. Oh well. Kibit-balikat na lang. At buntong-hininga. Isang malalim at payapang buntong-hininga.